Gülümserken Ayrılığa..!
Yalnızlık,yanlışlık,hiç olma isteği..Yok gibiyim o ağlarken,onun gözleri dolarken,o dişlerini pişmanlıkla sıkarken,onun kalbi sancırken ben gülüyormuşum.Ben yokum sadece gülüşüm var.Ve o,o anı sadece pis bir sırıtış,bir zevk anı olarak hatırlayacak.ayrılık anı,onun için sadece bir nefret anı olacak belki de..Benim için ben yokken,sadece bir gülüşten ibaretken ayrılık,rahatlıyorum.sırtımda üç yıldır taşıdığım bir sevgili birdenbire kanatlanıp uçuyor,bense ferahlıyorum,denize doğru bakarken umut doluyor kalbim ve dudaklarım onsuz yarınlar için gülümseyiveriyor.İşte binde birlik bir zaman diliminde pastanın en nefret dolu dilimi ayrılık oluveriyor.Sonra o, nefreti içinde büyütüyor.tıpkı bir çiçeği sular gibi nefreti gözyaşlarıyla,şarapla,rakıyla suluyor.yalnızlık,yanlışlık ve pişmanlık.Ama artık bir hiç olmak istemiyor.Biliyorum:herşeyi unutmak için hep varolacak artık.Unutup yarınları sırtına yükleyecek.Bense bütün pencereleri turkuaz bir gökyüzüne doğru açıyorum,çok hafifim,bir dilim ekmek gibi,bir bardak su gibi dupduru..Hissedebiliyorum,kalbim o kadar büyük ki tüm var olmaları,anıları,yarınları,hatta nefretleri bile öğütüp sıcacık ,nar gibi,susamlı beklentilere dönüştürüyor.evet bekliyorum,yeni yollara açılan kapılarımı tıpkı pecerelerim gibi açmayı bekliyorum..
Her ayrılık sonrası,bir bekleyiş daha..Her ayrılıkta gene aynı kalp kırıkları,süpürürsün halının altına doğru,bir bakmışsın halının altında yer yok!