Acınası ama Acımasız Çocuklar yazısına yapılan yorumlar

Yazar: nursultan

nursultan — Tue, 29 Sep 2009 12:15:43 +0000

iç anadoluda bir ildeydi;kadın yeni boşanmıştı.kucağında küçük bebeği, hayatı karmaşalar ve anlam veremediği bir çok olayla dolmuştu.birgün bir akrabası geldi istanbuldan,onun bu sıkıntılar içinde,küçük yerde lafsözden bunaldığını görünce değişiklik olur gel biraz bende kal istanbulda kim nebilecek senin yaşadıklarını kafan rahat olur dedi.kadın mutlu oldu hiç istanbula gitmemişti hem.hemde dulluk psikolojisinden kurtulacak soran olursada evliyim dicekti.yola çıktılar dul kadın çocuğuna 1,5 yaşındaki bebeğine sımsıkı sarıldı.artık laf söz yok diyordu konu komşu ona acıyan sürekli neden boşandığını soran insanlar olmayacaktı kısa bi sürede olsa.yanında ona yardım eden iyi niyetli kadın akrabası ve bu kadının 5 yaşında kızı.yorucu uzun otobüs yolcoluğundan sonra istanbula geldiler.akrabasının evi herkesin ev sahibi olduğu komşuluktan ziyade artık akrabalığa dönmüş bir apartman dairesindeydi.kapının önünde güzel bir bahçe kadınlar gün boyu çay,.kahve pasta muhabbet modundalar.akrabası sabah erkenden işe gidiyor kendiside çocuklarla ilgileniyor.kendi bebeği ve akrabasının 5 yaşındaki kızı ile çekingenliğinden birazda sürekli evde zaman geçiriyordu.birkaçgün sonra kapı çaldı.komşular onuda çağırdılar çay muhabbetine önce çekinsede olsun dedi gitmek istiyordu.evliyim derim dedi aklından kocam gezmeye gönderdi falan biraz da hava atacaktı.çünkü kaç zamandır içi ezilmişti buna ihtiyacı vardı.hemen toparlandı süslendi biraz evet bakımlı görünmeliydi.çocuğunu ve yeğeninide giydirdi.ve bahçeye çıktı.daha yerine oturmadan yeğeni biliyormusunuz “”bu bebeğin babası yok biliyormusunuz bu bebeğin babası yok onları bırakmış boşanıyorlar biliyormusunuz”"”"kadının dünyası başına yıkıldı.oysa kimse bilmicekti.dakka bir gol bir işte.kadınlar hemen aaa falan ne oldu vah vah demeye başladı.oturmalımı yoksa gitmelimi belkide bu ülkeyi terk etmeli diye düşündü kadın.ama çocuğa hiç kızmadı.çünkü hayatın gerçeklerini kabullenemeyen çocuk değil kendisiydii….(((not:bu olay gerçekten yaşanmıştır))))

Yazar: fersiz

fersiz — Wed, 02 Sep 2009 01:49:55 +0000

çocuklardan her zaman çekinmişimdir sırf bu yüzden de

Yazar: maroia

maroia — Tue, 01 Sep 2009 19:08:05 +0000

alkışlamak gerek bu yazıyı.

Yazar: Selim

Selim — Tue, 01 Sep 2009 19:05:32 +0000

çok doğru tespitler abi bravo =)

Yazar: brandy

brandy — Mon, 31 Aug 2009 11:01:52 +0000

Bana bunu yapmamam gerektiğini kim, kaç yaşında,ne şekilde söyledi bilmiyorum ama hiç bi arkadaşımı acımasız eleştirdiğimi hatırlamıyorum.(en azından yüzüne karşı)Takdire şayan bi çocukmuşum vesselam.Aslında acımasızlık değil bu,akla gelen ilk şeyi birileri ne diycek kaygısı taşımadan,toplumun değer yargılarını idrak edicek yaşta olmadığın için,ailesinden henüz birisi dur demediği için,çevresi tarafından genel kabul görmüş kurallar çocuğa enjekte edilmediği için,(bu içinler böyle uzar gider) dile getirmesi.Çok güzel bi yazı,çok fazla yorum yapılabilir üstünde…Sadece bi gün çocukluğumdan itibaren öğretilen herşeyi unutmak isterdim.Tam anlamıyla özgür düşünebilmeyi yani…Hurafeler,önyargılar,şunlar,bunlar…Daha iyi olurdu belki.Saygılar

Yazar: iyimser

iyimser — Mon, 31 Aug 2009 09:32:39 +0000

Bazen acımasız da olsalar evet çoçuklar bu hayatta ki en güzel şeyler çok güzel bir tespit olmuş
Tebrikler…

Yazar: ben de sezerciğim

ben de sezerciğim — Mon, 31 Aug 2009 02:06:48 +0000

doğru tespit,doğru cümleler ve acımasız çocuklarrr