2′li bir diyalog bu,aslında 1 kişi var ama 2′li bir diyalog..
Birinci kişi “Ben” ikinci kişi de “Ben”
Ben 1:….yani Dünya’ya gelişinin bir amacının olmadığını söylüyorsun,öyle mi?
Ben 2:Olamaz mı,belki benim gerçekten dünyaya geliş amacım yoktur,başka bir varlığın amacı sonucu dünyaya gelmiş olamam mı?
Ben 1:Bir amacın ürünüyüm diyorsun o zaman,bir başka varlığın amacını gerçekleştirmesi için araç olmalısın..
Ben 2:Olabilir,araç da olabilirim,”aracı” da olabilirim..O kadar fazla düşünüyorum ki,beyaza beyaz demeye korkar oldum,ya siyah çıkarsa?Bir daha neye güvenirim ki o zaman?
Ben 1:Bu korku sebebiyle,beyaza beyaz demeyebilirsin,ama beyazın beyaz olduğunu görebiliyorsun,dillendirmeye gerek mi var,o zaman senin sorunun fikirlerini açıkça söylemekten korkmak olmalı,öyle mi?
Ben 2 
ikkat ediyorum,sohbetin başından beri sorgulayıcı tavır takınıyorsun,baskın duruşa sahip olan neden sen oldun?
Ben 1:Bu tavıra beni iten,senin çelişkilerin oldu,kafandakileri netleştiriyim derken,sorgulayıcı tavır üzerime yapıştı,özür dilerim seni baskı altına aldıysam..
Ben 2:Sorun değil,ha “beni” baskı altına almışsın,ha “kendini”..Aynı değil miyiz : )
Ben 1:Gene başa dönücem,amaçsız yaşamayı amaç edinmiş olabilir misin?Yani hiç bir ileri zaman için planın yok,her geçen saniyeye özel davranış biçimlerin var,öyle mi?Her saniye,zamanı geldiğinde yaşanmalı,hiç bir saniye,diğerinden önemli değildir düşüncesi hakim sende sanırım?
Ben 2:Her saniye eşit değerde demiyorum,düşünsene,4 yaşına kadar olan şeyleri hatırlamıyorsun,hafızanda yok,dolayısıyla 4 yaşıma kadar geçen saniyelerin benim için hiç bir önemi yok..Fiziki gelişimim için önemli saniyeler olabilir ama şu an 22 yaşındayım,o 4 senenin benim için çöp kadar değeri yok,hatırlamıyorum bile..Oysa bir de ölüm anını düşünsene,sana diyorlar ki,son 1 saatin,saniyelerin sayılı,kaç saniyeni neye ayırırdın,o saniyeler çok değerli olurdu,bir amaca özgülendiği için değil,sadece son saniyelerin olduğu için önemli..Son sinema bileti çok önemlidir,son vapur çok önemlidir,”son” olduğu için önemli..
Ben 1:Her neyse,gerçekten uykum geldi,sonra devam ederiz olur mu?
Ben 2:Tamam,ben de kaçtım,bu arada üzerimdeki tişört beyaz mı???
valla o kadar yazmıssın ama benım aklım tek bi seyde kilitlendi kaldı gerisini almadı aklım,sen 5 yasındake seylerı hatırlayabiliyo musun yani?
güzel bi yazı olmuş hoşuma gitti.
şimdi şöyle bi durum var çoğu insan kendisiyle konuşmayı beceremez. korkar…
ama sen yine atmışsın gözlüğü ve döktürmüşsün.
bn de beğendim…Metin Fidan(LeMan yazar-çizeri) tarzı bi yazı omuşş..Eline sağlık