Ruh,Beden,Arada Kalan Ben..

0
302

Bu aralar anlayamadığım bir şeyler oluyor. Sanki ruhum bedenime ait değil! Orada sıkışmış kalmış gibi geliyor. Neden diye düşünüyorum? Aklım bazı cevaplar geçiyor. Acaba diyorum, ruhum kilo mu aldı? Sonra yok, yok bedenim havalar ısındığı için yıkanmaktan çekmiş olmalı diyorum!
Bedenim kilo alamaz çünkü onu beslemiyorum. Garibim içeride kalmış, bedeni taşımaktan bıkmış. Üstüne üstlük ona destek olmuyorum. Alması gereken gıdalardan uzak duruyorum. Kim bilir bana ne kadar çok kızıyordur.

Bedenimi ise her gün temizliyorum, güzel güzel bakıyorum. Ama o bana nasıl karşılık veriyor? Yaptıklarım karşısında beni tuzağa düşürecek işlere kalkışıyor. Ne durdan ne de yapma demekten anlıyor. Beni zora sokuyor. Yenik düşürüyor. En ufak güzel söze takılıp kalıyor. Beni sıcağa doğru götürüyor sanki kavrulmamı istermişçesine!
Hangisini uzak tutayım kendimden? Ruhum bedenimi zapt edemiyorsa suç benim mi? Bedenim ruhumu dinlemiyorsa suç benim mi?
İkisini uzak tutsam,yaşayamam,ikisi yakınımdayken rahat değilim.Tek yol beraber yaşamaya alışmak.Aslında bir çıkar yol var ama,o da bu dünyada değil,ölünce ruh bedenden çıkıp gidiyordu değil mi?Ölünce bana kalan ruh,oysa hayat boyunca bedeni sevmişim,bedeni sevenlerle gezmişim..Aslında ne ruh bedene fazla,ne beden ruha.İkisi muazzam bir dengeyle verildi bana..Dengeyi bozan ben oldum,sen oldun..
Oysa şimdi ruh ağlarken beden gülüyor,tezatı yaşamak da bünyeyi yoruyor..

Ruhum bedenimi zapt edemiyorsa suç benim mi? Bedenim ruhumu dinlemiyorsa suç benim mi?

Not: Bu yazı kalibre & minnak tarafından yazılmıştır…

CEVAPLA

İnsan mısın? *